گر بنگري در آينه روزي صفاي خويش

شاعر : اوحدي مراغه اي

اي بس که بي‌خبر بدوي در قفاي خويشگر بنگري در آينه روزي صفاي خويش
دم در کشيم، تا تو بگويي ثناي خويشما را زبان ز وصف و ثناي تو کند شد
تا نازنين دلت نشود مبتلاي خويشمنگر در آب و آينه زنهار! بعد ازين
مستم، حديث مست نباشد بجاي خويشمعذور دار، اگر قمرت گفته‌ام، که من
بيگانگي چنين مکن، اي آشناي خويشما را تويي ز هر دو جهان خويش و آشنا
وانگه به قاصدان تو بخشم قباي خويشيک روز پيرهن ز فراقت قبا کنم
اي محتشم، نگاه کن اندر گداي خويشچون گشت اوحدي ز دل و جان گداي تو